پس از اینکه موشک اسپیس ایکس نمونه اولیه پروژه Suncatcher را به مدار زمین تحویل داد، یک ماهواره به اندازه یخچال که حامل واحدهای پردازش تنسور گوگل است، اکنون دور زمین می چرخد - اولین گام ملموس غول جستجو به سمت هدفی که زمانی شبیه تخیلی به نظر می رسید: مراکز داده در فضا که کاملاً با نور خورشید تغذیه می شدند.
نمونه اولیه به عنوان بخشی از ماموریت حمل و نقل-18 اسپیس ایکس پرتاب شد که ماهواره گوگل را همراه با بیش از صد محموله دیگر حمل می کرد. این با مشارکت پلنت، شرکت تصویربرداری ماهواره ای، توسعه داده شده است که تیم آن قبل از اینکه گوگل تراشه های خود را به کار بیندازد، فضاپیما را راه اندازی خواهد کرد. چهار TPU وجود دارد - شتاب‌دهنده‌های سفارشی یادگیری ماشینی که قبلاً در مراکز داده زمینی Google کارهای سنگین را انجام می‌دهند - که نسخه‌ای از مدل Gemma با وزن باز گوگل را در فواصل کوتاه اجرا می‌کنند و به پرسش‌های ساده پاسخ می‌دهند در حالی که مهندسان بر نحوه برخورد سیلیکون با مدار نظارت می‌کنند. NPR جزئیات این ماموریت و اهداف آن را گزارش کرد. این یک نقطه عطف برای یکی از جسورانه‌ترین شرط‌بندی‌های زیرساختی در هوش مصنوعی است، شرطی که از زمانی که گوگل برای اولین بار تحقیقات مرکز داده فضایی خود را ثبت کرد، ردیابی کرده‌ایم - اطلاعات بیشتر در مورد آن داستان و بقیه صنعت هوش مصنوعی در [aibuzzwire.news] (https://aibuzzwire.news).
یک تست حداقل با یک پس زمینه بزرگ
تیم خود گوگل به سرعت انتظارات را کاهش می دهد. تراویس بیلز، مدیر ارشد پروژه Suncatcher، این ماهواره را "آزمایشی بسیار کم" خواند که وظیفه آن صرفاً تأیید عملکرد تراشه ها در فضا است. در یک پست وبلاگی، گوگل اعلام کرد که این ماموریت نحوه کنترل TPU ها با "فشار فیزیکی پرواز فضایی و تشعشعات و گرمای شدید فضا" را ارزیابی می کند.
این ماهواره به سمت مداری همزمان با خورشید می رود، جایی که صفحات خورشیدی آن تقریباً هرگز از سایه عبور نمی کنند. این تمام جذابیت مدار است: نور خورشید تقریباً پیوسته نیاز به باتری‌های سنگین و نیروی پشتیبان را که جزو پرهزینه‌ترین جرم‌ها در هر فضاپیما هستند، از بین می‌برد. هدف این است که این ماموریت به مدت یک سال عملیاتی بماند.
چرا گوگل فکر می کند که فضا جواب می دهد
منطق با انرژی شروع می شود. بیلز گفت: "خورشید تقریباً تمام نیروی منظومه شمسی ما را خارج می کند. تمام منابع انرژی دیگر که بشریت از آنها استفاده کرده است فقط کسری از درصد است." پروژه Suncatcher در چارچوب خود تلاشی برای بهره برداری از بهترین انرژی خورشیدی ممکن برای محاسبات هوش مصنوعی است.
زمان بندی تصادفی نیست تقاضا برای خدمات هوش مصنوعی از عرضه برق و تراشه های روی زمین بیشتر شده است. ساندار پیچای، مدیرعامل گوگل در نشست توسعه دهندگان این شرکت در ماه می گفت که انتظار دارد هزینه های سرمایه ای بین 180 تا 190 میلیارد دلار در سال جاری - بیش از شش برابر رقم سال 2022 - بیشتر به زیرساخت های محاسباتی اختصاص یابد. در عین حال، مخالفت با مراکز داده تشنه قدرت روی زمین در جامعه به جامعه سخت تر می شود. Orbit تقریباً انرژی خورشیدی نامحدود و بدون اعتراض منطقه بندی ارائه می دهد.
مشکل گرما - و هر مشکل دیگر
اولین پرواز آزمایشی همچنین نشان می دهد که چرا این کار سخت است. گرما محدودیت فوری است: TPU های موجود در مدل Gemma تنها حدود 15 دقیقه در هر بار کار می کنند زیرا هیچ باد یا آبی در خلاء وجود ندارد که گرما را منتقل کند. گوگل خنک‌سازی را «چالش تحقیقاتی حیاتی» می‌نامد و روی سیستم‌های لوله و رادیاتور کار می‌کند تا گرما را از تراشه‌ها خارج کند – و بیلز گفت که رادیاتورها یکی از سنگین‌ترین قطعات در مأموریت فعلی هستند، که یک مشکل است، زیرا جرم چیزی است که پرتاب‌ها را گران می‌کند.
تعمیر و نگهداری دیوار بعدی است. براندون لوسیا، پروفسور کارنگی ملون، که محاسبات را در فضا مطالعه می کند، خاطرنشان کرد که یک تکنسین می تواند هنگامی که چیزی می شکند به مرکز داده زمینی راه برود - گزینه ای که چند صد مایل بالاتر ناپدید می شود. او گفت: "همه آنها هزینه و پیچیدگی خود را با ضریب 10 و شاید 100 افزایش می دهند." "و بنابراین باید یک بازده بزرگ وجود داشته باشد."
حتی ارتباط در فضا سخت تر است. گوگل در نهایت خوشه هایی از ماهواره ها را پیش بینی می کند که هر کدام ده ها TPU را حمل می کنند و توسط لیزر به یکدیگر و به زمین متصل می شوند. در سال آینده، این شرکت قصد دارد دو ماهواره دیگر را به طور خاص برای آزمایش این اتصالات نوری پرتاب کند، که باید در جو و بیش از صدها مایل بدون قابلیت اطمینان فیبر عبور کنند.
مسابقه برای قرار دادن محاسبات در مدار
گوگل تنها نیست. نوامبر گذشته، استارت‌آپ Starcloud فضاپیمایی حامل تراشه Nvidia H100 را به فضا پرتاب کرد و نسخه‌ای از مدل Gemini گوگل را به نمایش گذاشت که از مدار خارج می‌شد. اسپیس ایکس، که به راحتی ارائه‌دهنده پرتابی است که همه به آن وابسته هستند، گفته است که انتظار دارد از سال 2028 استقرار «ماهواره‌های محاسباتی هوش مصنوعی مداری» را آغاز کند، و ایلان ماسک استدلال کرده است که فضا «تنها راه مقیاس‌سازی» مراکز داده برای تقاضای هوش مصنوعی آینده است.
سوالات زیست محیطی نیز باقی مانده است. ماهواره‌ها ممکن است با نور خورشید کار کنند، اما موشک‌هایی که آنها را حمل می‌کنند، سوخت مبتنی بر کربن می‌سوزانند، و فضاپیماهای از کار افتاده در نهایت دوباره وارد جو می‌شوند و می‌سوزند، با اثرات آلودگی محققان هنوز در حال کار برای تعیین کمیت هستند.
اقتصاد: سوال باز
بیلز صریح است که امکان سنجی فنی با یک تجارت یکسان نیست. او گفت: "اگر این از نظر فنی امکان پذیر باشد، اگر همیشه برای عملی بودن آن گران باشد، کمک زیادی نمی کند." تخمین خود او: "من فکر نمی‌کنم که این چیزی باشد که انجام این کار در پنج سال آینده ارزان‌تر باشد. فکر می‌کنم بیشتر از این طول بکشد."
در حال حاضر، نقطه عطف باریک‌تر اما واقعی است: تراشه‌های یادگیری ماشینی گوگل مدل خود را در مدار اجرا می‌کنند و این شرکت یک سال جمع‌آوری داده‌ها را در پیش دارد تا تصمیم بگیرد که آیا رویای کارخانه‌های هوش مصنوعی با انرژی خورشیدی در فضا از تماس با اقتصاد جان سالم به در می‌برد یا خیر.
---
از هوش مصنوعی جلوتر بمانیدآخرین اخبار، تحلیل ها و پیشرفت های هوش مصنوعی را دریافت کنید - همه در یک مکان.
بیشتر بخوانید اخبار هوش مصنوعی →
