در حالی که عوامل هوش مصنوعی از دموها به استفاده روزانه می روند، یکی از شناخته شده ترین توسعه دهندگان این حوزه زنگ خطری را در مورد خطری پیش پا افتاده اما دردناک به صدا در می آورد: پول. Simon Willison، توسعه‌دهنده‌ای که بیشتر به‌خاطر ایجاد مشترک جنگو و نوشته‌های تاثیرگذارش بر روی مدل‌های زبانی بزرگ شناخته می‌شود، پستی به‌طور گسترده در ۳ اکتبر منتشر کرد که در آن استدلال می‌کرد که سرویس‌های ابری پرداخت بر اساس استفاده به «تقویت‌های بودجه پیش‌فرض» نیاز دارند – ویژگی‌ای که او می‌گوید جهان در ماه‌ها و سال‌های آینده به «خیلی بیشتر» نیاز خواهد داشت.

این پست عصبی شد بحث هکر نیوز تقریباً 430 امتیاز را به خود اختصاص داد که یکی از محبوب‌ترین داستان‌های فن‌آوری آخر هفته جامعه بود، زیرا توسعه‌دهندگان داستان‌های خدمات فرار و فاکتورهای غافلگیرکننده را مبادله کردند. For more context on this story, see our ongoing AI news.

مشکل: عواملی که پول خرج می کنند

استدلال ویلیسون با آنچه که عامل های کدنویسی و عوامل شخصی در واقع انجام می دهند شروع می شود. آنها به طور چشمگیری اصطکاک چرخش کد را که می تواند کارهای مفید انجام دهد کاهش می دهد - و برخی از این چیزهای مفید هزینه دارند، خواه تماس با API های پولی، برنامه های کاربردی وب میزبانی شده یا سیستم هایی باشد که برای ذخیره سازی و محاسبه اضافی صورت حساب می گیرند. عاملی که به سرعت کار می کند می تواند به همان سرعت هزینه ها را جمع کند.

خواسته اصلی او این است که محدودیت های مخارج، محدودیت های سخت باشد، نه توصیه ای. او با ترسیم سناریویی که اکنون آشناست، نوشت: «کلاه‌های نرم - «بعد از X دلار در ماه، یک ایمیل هشدار برای من بفرست» - آن را قطع نمی‌کند.»

ویلیسون ایراد آشکار را پیش بینی می کند - اینکه کسب و کارها نمی خواهند برنامه های میزبانی شده آنها خطا داشته باشد زیرا از مقداری بودجه فراتر رفته است - و آن را رد می کند. به نظر او، اکثر مشاغل و افراد، خدماتی را که کار متوقف می‌شود، به صورت‌حساب غافلگیرکننده 10000 دلار یا بیشتر ترجیح می‌دهند.

انصراف دهید، شرکت نکنید

طرح پیشنهادی شکل ساده‌ای دارد: کلاه‌های سخت باید پیش‌فرض باشند و زندگی خطرناک باید به تصمیمی عمدی نیاز داشته باشد. ویلیسون نوع چک باکس برجسته‌ای را که می‌خواهد ببیند ترسیم می‌کند: "حداکثر بودجه را بردارید. اگر از حد بودجه تنظیم‌شده تجاوز کنم، برنامه من بسته نمی‌شود و من مسئول هزینه‌های بعدی خواهم بود."

این وارونگی مهم است. تحت وضعیت موجود، محافظت در برابر هزینه‌های ناخواسته چیزی است که کاربران باید به دنبال آن باشند و پیکربندی کنند، که اغلب در کنسول‌های صورت‌حساب مدفون است. قاب‌بندی ویلیسون باعث می‌شود هزینه‌های نامحدودی برای چیزی که نیاز به انتخابی صریح و آگاهانه دارد، انجام دهد.

ارائه دهندگان ابر از قبل در حال حرکت هستند

درخواست فرضی نیست. ویلیسون اشاره می‌کند که دو پلتفرم بزرگ ابری هر دو در ماه‌های اخیر به سمت این ویژگی پیش رفته‌اند. AWS محدودیت‌های هزینه‌های ماهانه را در اواسط سپتامبر به عنوان بخشی از تجربه سازنده جدید راه‌اندازی کرد: وقتی استفاده از پروژه به حد مجاز هزینه‌اش می‌رسد، پروژه برای یک ماه متوقف می‌شود - یک سقف سخت واقعی، اگرچه AWS خاطرنشان می‌کند که تجربه جدید هنوز برای تعداد محدودی از مشتریان در حال ارائه است. Google Cloud در ماه ژوئیه ویژگی مشابهی به نام Spend Caps را راه‌اندازی کرد که به کاربران اجازه می‌دهد تا سقف مالی ماهانه را برای خدمات خاص در یک پروژه تعیین کنند.

به عبارت دیگر، همانطور که ویلیسون می‌گوید، این در حال «تبدیل شدن به یک روند» است - اما هنوز در همه جا پیش‌فرض نیست، و هنوز به طور یکسان در همه انواع حساب‌ها در دسترس نیست.

چرا اکنون: عصر اشتباهات گران قیمت

زمان پست تصادفی نیست. ابزارهای کدگذاری عاملی در طول سال گذشته زیاد شده اند و همراه با آنها، داستان هایی از صورت حساب های چشمگیر به وجود آمده است. یکی از موارد گزارش شده به طور گسترده در تابستان امسال مربوط به یک کار داخلی آمازون بود که 1.8 میلیون دلار برای یک کار کدنویسی کلود سوزاند و صدها درصد بیش از بودجه را به همراه داشت. حوادثی مانند آن که خرج بیش از حد عامل را از یک ریسک تئوریک به یک خطر واقعی تبدیل کرد - سناریوی دقیق پیشنهاد ویلیسون برای غیرممکن کردن و نه صرفاً بعید طراحی شده است.

همچنین یک زاویه حمایت از مصرف کننده وجود دارد. سازندگان جدید و بی‌تجربه دقیقاً همان ابزارهای نمایندگی مردمی هستند که به ارسال کالاها قدرت می‌دهند - و دقیقاً افرادی هستند که کمترین امکانات را برای پیش‌بینی هزینه‌های یک سرویس بدون پوشش برای آنها دارند. ویلیسون با پیشنهادی با هدف آن مخاطب پایان می‌دهد: در یک دنیای ایده‌آل، خود نمایندگان نسبت به توصیه ارائه‌دهندگان با محدودیت‌های بودجه سخت تعصب دارند و به سازندگان بی‌تجربه نسبت به استقرار برنامه‌ها در سرویس‌های بدون پوشش که ممکن است آنها را با مشکل مواجه کند، هشدار می‌دهند.

غذای آماده

پست ویلیسون یک درخواست ویژگی است، اما بیشتر شبیه یک پیش‌بینی است. از آنجایی که نمایندگان کار مستقل تری را انجام می دهند - نوشتن کد، تهیه زیرساخت ها، فراخوانی خدمات پولی - صنعت یا نرده های مالی سختی را در پلتفرم هایی ایجاد می کند که روی آن ها کار می کنند، یا هزینه های آنهایی را که از بین می روند را جذب می کند. حرکت‌های اخیر غول‌های ابری نشان می‌دهد که دوران گاردریل آغاز شده است. سوال باقی‌مانده این است که آیا کلاهک‌ها به عنوان یک ویژگی ایمنی انتخابی به دست می‌آیند، همانطور که ویلیسون اصرار دارد که باید آن‌ها را داشته باشند، یا در محیطی مبهم باقی می‌مانند که اکثر کاربران هرگز آن را پیدا نمی‌کنند.

---

Stay Ahead of AI

Get the latest AI news, analysis, and breakthroughs — all in one place.

Read more AI news →