در کنفرانسی که طرفداران کنترل تسلیحات آن را آخرین فرصت واقعی برای تعیین مرزها قبل از پیشی گرفتن کامل فناوری از دیپلماسی توصیف می کنند، در سازمان ملل در ژنو، مذاکراتی درباره قوانین احتمالی برای سلاح های خود مختار - به اصطلاح "روبات های قاتل" - در جریان است. این گفتگوها در کنفرانس این هفته سازمان ملل در مورد سلاح های متعارف خاص (CCW) برگزار می شود، مجمعی که تنها هر پنج سال یک بار در این سطح تشکیل می شود.

فوریت فرضی نیست. فن‌آوری جنگ در سال‌های اخیر به سرعت پیشرفت کرده است و برخی کارشناسان اکنون هشدار می‌دهند که جهان تنها چند ماه با سلاح‌هایی فاصله دارد که می‌توانند اهداف را انتخاب کنند و بدون حضور انسان تصمیم به کشتن بگیرند. در اوکراین و غزه، سلاح‌های با کمک هوش مصنوعی قبلاً برای حمله به اهداف مورد استفاده قرار گرفته‌اند و غیرنظامیان اوکراینی گزارش داده‌اند که هنگام خرید یا رفتن به مدرسه توسط هواپیماهای بدون سرنشین «شکار» شده‌اند. این سیستم ها هنوز از راه دور توسط اپراتورهای انسانی کنترل می شوند - اما فاصله بین کنترل از راه دور و استقلال کامل در حال کاهش است. برای خوانندگانی که سرعت حرکت این حوزه را دنبال می‌کنند، [پوشش اخلاقی و سلاح‌های هوش مصنوعی] (https://aibuzzwire.news) ما هر پیشرفتی را دنبال می‌کند.

چرا کمپین‌ها این را "آخرین بهترین شانس" می‌نامند

حامیان کنترل تسلیحات خودران استدلال می کنند که نشست این هفته CCW آخرین پنجره برای توافق قوانین است در حالی که این فناوری در مرحله نیمه مستقل خود باقی مانده است. هنگامی که سلاح هایی که به طور مستقل اهداف را انتخاب و درگیر می کنند در مقیاس به کار می روند، آنها می گویند، مذاکره برای مهار به طرز چشمگیری سخت تر می شود - دولت ها قبلاً این سیستم ها را در زرادخانه ها و دکترین های خود ادغام کرده اند.

وزن اخلاقی پشت مذاکرات به طور غیرعادی گسترده است. پیش از این نشست، سازمان ملل، کمیته بین المللی صلیب سرخ و پاپ همگی خواستار قوانین الزام آور قانونی شدند. آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد هشدار داد که اجازه دادن به سلاح‌های کاملاً خودمختار برای کشتن، «عبور از خط قرمز اخلاقی» است.

مورد بشردوستانه: مسئولیت باید انسانی بماند

سازمان‌های بشردوستانه استدلال می‌کنند که تصمیم برای کشتن - و مسئولیت آن انتخاب - باید در دستان انسان باقی بماند. صلیب سرخ به ویژه نگران است که قواعد موجود جنگ که در کنوانسیون ژنو مدون شده است، توسط سیستم‌های خودمختار قابل احترام نباشد. جنگ بی نظم و سریع است و کنوانسیون ها از سربازانی که زخمی شده اند یا فعالانه تسلیم می شوند از هدف قرار گرفتن محافظت می کند.

جورجیا هاینس، مشاور حقوقی صلیب سرخ گفت: «خطر این است که بر اساس فناوری‌ای که می‌بینیم، آن‌ها نمی‌توانند به همان شیوه‌ای درک کنند که انسان سیگنال‌های زمینه‌ای است». و بنابراین خطرات به‌طور باورنکردنی بالاست که شناسایی نادرست یک هدف وجود داشته باشد.»

گروه‌های حقوق بشر به این خطر یک بعد اقتصادی می‌افزایند: فناوری پشت تسلیحات به کمک هوش مصنوعی ارزان و قابل استفاده است. هر چه ارتش ملی آن را گسترده‌تر بپذیرد، خطر تکثیر آن برای گروه‌های تروریستی یا سازمان‌های مجری قانون در رژیم‌های سرکوبگر بیشتر می‌شود. در تئوری، می‌توان گروهی از پهپادهای خودران را طوری برنامه‌ریزی کرد که به هر کسی که لباسی خاص به تن دارند یا پوستر خاصی را حمل می‌کنند، حمله کنند - تبعیض در مقیاسی که قوانین جنگ هرگز برای مقابله با آن طراحی نشده بود.

یک اتاق تقسیم شده: 50 ایالت به اضافه در مقابل سه بزرگ

حداقل 50 کشور - از جمله ایرلند، ایتالیا، برزیل، مکزیک، فرانسه و آلمان - خواستار یک جدول زمانی دقیق برای توافق قوانین الزام آور حاکم بر سلاح های خودمختار هستند. بسیاری از کشورهایی که اکنون در ژنو گرد هم می آیند، نگرانی های بشردوستانه را جدی می گیرند و می خواهند که این روند در حقوق بین الملل تثبیت شود.

اما در میان کشورهایی که در حال توسعه و استقرار تسلیحات نیمه خودمختار هستند، عقب نشینی قاطع وجود دارد. ایالات متحده، روسیه و اسرائیل اعلام کرده اند که با قوانین الزام آور قانونی مخالفت خواهند کرد. پیشنهاد متقابل واشنگتن: یک جدول زمانی پنج ساله برای پیش نویس دستورالعمل های غیر الزام آور به جای آن.

موضع ایالات متحده منعکس کننده شک و تردید گسترده تر از معاهدات است

موضع آمریکا با یک الگوی طولانی سازگار است: ایالات متحده به طور سنتی دیر پذیرنده معاهدات بین المللی است. این کشور هرگز کنوانسیون اتاوا در مورد مین های زمینی را تصویب نکرد، اگرچه به مرور زمان استقرار آنها را متوقف کرد و ذخایر خود را کاهش داد. در دوران پرزیدنت ترامپ، تردیدها در مورد قوانین بین‌الملل آشکارتر شده است - واشنگتن تحریم‌های گسترده‌ای را علیه دادگاه کیفری بین‌المللی وضع کرده است، و مارکو روبیو، وزیر امور خارجه این هفته، در یک سخنرانی اصلی در انجمن فدرالیست، نسبت به «نقل کردن قوانین به مردان شمشیردار» هشدار داد.

قوانین اجماع و تاریخچه راه حل ها

یک مشکل ساختاری بر سر مذاکرات ژنو وجود دارد: قرار است مذاکرات سازمان ملل در مورد محدود کردن تسلیحات خاص با اجماع انجام شود. این مکانیسم یک توافق مهم را ایجاد کرد - ممنوعیت لیزرهای کورکننده در سال 1995 - اما بیشتر تلاش‌های دیگر پایه‌گذاری شده‌اند. با وجود مین های زمینی، کشورهایی که از روند کند سازمان ملل ناامید شده بودند، در نهایت مذاکرات را به طور کامل از آن خارج کردند و کنوانسیون اتاوا را تهیه کردند.

دیپلمات‌ها برای این هفته یک سازش احتمالی را مطرح می‌کنند: یک دوره طولانی‌تر یا حتی بی‌پایان، برای ایجاد قوانینی که دولت‌ها می‌توانند آن را به‌عنوان الزام‌آور یا غیر الزام آور اتخاذ کنند. برای حامیان، این راهی برای تضمین حداقل پیشرفت است. برای مبارزان، این روش بسیار کوتاه است - یکی این رویکرد را به لگد زدن به قوطی بسیار خطرناک در جاده تشبیه کرد.

بعد چه اتفاقی می افتد

اگر کنفرانس با یک دستور پایان باز به پایان برسد، اثر عملی این است که محدودیت های الزام آور در مورد سلاح های خودمختار در آینده کاهش می یابد، در حالی که جدول زمانی استقرار همچنان فشرده می شود. دولت‌ها، ارتش‌ها و استارت‌آپ‌های دفاعی این هفته ژنو را از نزدیک تماشا خواهند کرد – زیرا به هر نحوی که اجماع به نتیجه برسد، چشم‌انداز قانونی سلاح‌های خودران را برای سال‌های آینده مشخص خواهد کرد.

---

از هوش مصنوعی جلوتر بمانید

آخرین اخبار، تحلیل ها و پیشرفت های هوش مصنوعی را دریافت کنید - همه در یک مکان.

بیشتر بخوانید اخبار هوش مصنوعی →