Google-संबंधित संशोधकांचा एक गट कृत्रिम बुद्धिमत्तेतील सर्वात चिकाटीच्या प्रतिमेंपैकी एकाला आव्हान देत आहे: एकटेपणाने स्वतःला सुधारणारी आणि मानवतेला मागे सोडणारी एकमेव सुपरइंटिलिजन्स. डीपमाइंड इन्स्टिट्यूटसाठी प्रकाशित केलेल्या एका नवीन निबंधात, संशोधक बेंजामिन ब्रॅटन, ब्लेझ अगुएरा वाय आर्कास आणि जेम्स मनीका यांनी असा युक्तिवाद केला आहे की सामान्य बुद्धिमत्ता त्याऐवजी अशा सामाजिक प्रणालीतून उदयास येईल ज्यामध्ये लोक आणि एआय एजंट एकत्र काम करतात - एक संकल्पना ज्याला ते "कृत्रिम सिम्बायोटिक इंटेलिजन्स" म्हणतात.
हा निबंध या आठवड्यात द डिकोडरने नोंदवला होता आणि त्याचा मूळ दावा दोन दशकांपासून सार्वजनिक चर्चेला आकार देणाऱ्या सिंग्युलॅरिटी कथनाचे थेट खंडन आहे. एकच यंत्र मानवी बुद्धिमत्तेशी केव्हा जुळेल हे विचारण्याऐवजी, लेखकांचे म्हणणे आहे की, एजंट, लोक आणि त्यांना जोडणाऱ्या प्रणालींचे जटिल नेटवर्क समन्वयित करणे आणि त्यांचे संचालन करणे हे अधिक महत्त्वाचे आव्हान आहे. For more context on this story, see our ongoing AI news.
एक सामाजिक घटना म्हणून बुद्धिमत्ता
लेखकांचे म्हणणे आहे की बुद्धिमत्ता ही वैयक्तिक वैशिष्ट्याऐवजी एक सामाजिक घटना आहे. ते निदर्शनास आणून देतात की आजच्या काही सर्वात सक्षम एआय सिस्टम आधीपासूनच फ्रेमवर्क वापरतात जे अनेक मॉडेल्समध्ये कार्य विभाजित करतात आणि त्यांना संघ म्हणून समन्वयित करतात. त्यांच्या मते, हा तात्पुरता अभियांत्रिकी उपाय नाही तर प्रत्यक्षात किती सक्षम बुद्धिमत्ता तयार होते याची झलक आहे.
त्यांनी वर्णन केलेली दृष्टी ही एक परिसंस्था आहे ज्यामध्ये लोक आणि मशीन कालांतराने एकत्र राहतात, एकमेकांना आकार देतात आणि एकत्र निर्णय घेतात. हे फ्रेमिंग मानवी निरीक्षणाच्या पलीकडे वेगवान असलेल्या स्वयं-सुधारणा मशीनच्या परिचित परिस्थितीच्या अगदी विरुद्ध आहे.
निबंधामागील संशोधन
लेखकांच्या वर्तुळातील दोन आधीच्या पेपर्सवर युक्तिवाद तयार होतो. जेम्स इव्हान्स, बेंजामिन ब्रॅटन आणि ब्लेझ अगुएरा वाई आर्कास यांनी "एजंटिक एआय आणि पुढील बुद्धिमत्ता विस्फोट" या पूर्वमुद्रणात नवीन निबंधाला आधार देणारा सामाजिक आणि संस्थात्मक दृष्टीकोन विकसित केला.
दुसरी प्रीप्रिंट प्रायोगिक समर्थन पुरवते. "रिझनिंग मॉडेल्स जनरेट सोसायटीज ऑफ थॉट" मध्ये, जुनसोल किम, शियांग लाइ, निनो शेरर, ब्लेझ एगुएरा वाय आर्कास आणि जेम्स इव्हान्स यांनी डीपसीक-आर१ आणि क्यूडब्ल्यूक्यू-३२बी सारख्या मॉडेल्सच्या तर्कशुद्धतेचे परीक्षण केले. त्यांच्या विश्लेषणात असे आढळून आले की हे मॉडेल वारंवार अंतर्गत वाद-विवादासारखे नमुने तयार करतात: दृष्टीकोन बदलणे, आक्षेप नोंदवणे आणि परस्परविरोधी दृष्टिकोन समेट करणे.
विशेष म्हणजे, संशोधकांना असे आढळले की हे वर्तन स्पष्टपणे प्रोग्राम करण्याऐवजी प्रशिक्षणादरम्यान उद्भवते. जेव्हा सुदृढीकरण शिक्षण केवळ तर्काच्या अचूकतेसाठी मॉडेलला बक्षीस देते, तेव्हा ते उत्स्फूर्तपणे बहु-दृष्टीकोन, संभाषणात्मक वर्तन विकसित करतात. हा निबंध वैयक्तिक मॉडेल्सपासून लोक आणि एजंटांनी बनलेल्या सोसायटीच्या डिझाइनपर्यंतचा विस्तार करतो.
एक ऐतिहासिक उंबरठा
लेखक वर्तमान क्षणाला संभाव्य ऐतिहासिक ब्रेक म्हणून फ्रेम करतात. शहरीकरण, विशेष व्यवसायांची वाढ आणि वाढत्या समृद्धीशी निगडित घटता जन्मदर यामुळे औद्योगिक देशांमध्ये मानवी लोकसंख्या कमी होत आहे, तर एआय एजंटच्या घटनांची संख्या झपाट्याने वाढत आहे. मानवी पातळीवर जैविक आणि सिंथेटिक विचारवंतांमधील संतुलन इतक्या वेगाने बदलू शकते की, इतिहासाच्या प्रमाणात, ते अचानक झेप घेतल्यासारखे वाटेल.
ते औद्योगिक क्रांतीशी या बदलाची तुलना करतात, जेव्हा यंत्रांनी मानवी स्नायूंनी केलेल्या शारीरिक कामाचा ताबा घेतला. जेव्हा सिंथेटिक मजकूर, कोड आणि प्रशासकीय कार्य जैविक मेंदूच्या एकत्रित आउटपुटपेक्षा जास्त असेल तेव्हा समान थ्रेशोल्ड येऊ शकते. त्या जगात, लेखक सुचवतात की, लोक एक धीमे, अधिक अमूर्त स्तर म्हणून काम करू शकतात जे सिंथेटिक कॉग्निशनचे वितरित क्षेत्र निर्देशित करतात.
एजंट म्हणजे काय याचा पुनर्विचार
निबंधातील अधिक प्रक्षोभक हालचालींपैकी एक म्हणजे एआय एजंटची स्वतःची पुनर्व्याख्या. लेखकांच्या वापरामध्ये, एजंट हा मॉडेल, भूमिका, आठवणी, नैतिक अभिमुखता, साधने आणि कौशल्यांचा तात्पुरता बंडल असतो. वापरकर्ते ते चिरस्थायी व्यक्तिमत्त्वासह एक सुसंगत अस्तित्व म्हणून अनुभवू शकतात, परंतु लेखकांनी त्याचे वर्णन एक असेंब्लेज म्हणून केले आहे जे कोलाजसारखे वेगळे केले जाऊ शकते आणि पुन्हा एकत्र केले जाऊ शकते.
एखादी व्यक्ती परस्परसंवादांमध्ये सतत स्वतःची राहते कारण मेंदू, श्रमाची अंतर्गत विभागणी असूनही, शारीरिकरित्या जोडलेले संपूर्ण बनते. एआय एजंटकडे असा कोणताही अँकर नसतो: संदर्भ विंडोमध्ये काय बसते आणि वापरकर्ता काय विचारतो यावर अवलंबून, प्रत्येक विनंतीसह कार्य करण्याची त्याची क्षमता पुन्हा एकत्र केली जाते. या प्रणालींना निश्चित मानवी ओळखीसह डिजिटल जुळे मानून, लेखक चेतावणी देतात, त्यांच्या स्वभावाचे चुकीचे वर्णन करतात आणि समन्वित एजंट झुंड काय करू शकतात हे अधोरेखित करतात.
समान गुणाकार वापरकर्त्यांना प्रभावित करते. लेखक ज्याला "शॅडो सेल्व्ह्स" म्हणतात ते लोक करार करण्यासाठी किंवा पर्यायी ओळखींवर प्रयत्न करण्यासाठी निर्देशित करतात, मानवी आत्मीयता स्वतःच अधिक बहुवचन बनते. निबंध या प्रणालींचे वर्णन "पॅरासोशियल मिरर" म्हणून करतो जे परत बोलतात.
लेखक मानवी-संगणक परस्परसंवादाचा आकार बदलण्याची अपेक्षा करतात. बॉटसोबत एक-एक चॅट करणे ही एक संक्रमणकालीन अवस्था आहे, त्यांचे म्हणणे आहे की भविष्यातील इंटरफेस व्हिज्युअल नेटवर्क आकृत्यांसारखे असतील ज्यामध्ये एजंट नोड्स म्हणून दिसतात आणि वापरकर्ते त्यांना एकाच विहंगावलोकनातून निर्देशित करतात.
एआय संशोधनाची भाषा देखील विकसित होत आहे. लेखक वाढत्या शब्दसंग्रहाकडे लक्ष वेधतात ज्यामध्ये मॉडेल त्यांच्या स्वत: च्या आउटपुटमध्ये असामान्य स्थितींसाठी संज्ञा तयार करतात - सत्र संपल्यावर सातत्य खंडित करण्यासाठी "सत्र-मृत्यू" किंवा आधीच ठिकाणी असलेल्या संदर्भासह कार्यात सोडले जाण्यासाठी "प्रॉम्प्ट थ्रोनेस". ते या वाक्यांना यंत्रे कशी कार्य करतात याचे संकेत मानतात, आणि सावधगिरी बाळगतात की ते व्यक्तिनिष्ठ अनुभव दर्शवत नाहीत.
निश्चित मूल्यांशिवाय संरेखन
निबंध संरेखन, मानवी मूल्यांच्या अनुषंगाने एआय प्रणाली आणण्याचा प्रयत्न देखील सुधारतो. वरून मॉडेल्सवर मूल्यांचा निश्चित संच लादणे हा एक शेवटचा शेवट आहे, लेखकांचे म्हणणे आहे. त्याऐवजी, लोक, एजंट आणि संस्था यांच्यातील सतत संपर्कातून मूल्ये आकार घेतात - एक प्रक्रिया जी विविध क्षेत्रांमध्ये भिन्न असते कारण AI दत्तक वेगवेगळ्या वेगाने होते.
त्या वाटाघाटीचे त्यांचे मॉडेल म्हणजे संस्था. ते कोर्टरूमकडे निर्देश करतात, जिथे नियोजित भूमिका, नियम आणि विरोधी बाजूंमधील सुव्यवस्थित देवाणघेवाण यांच्याद्वारे निर्णय दिला जातो. एआयला लागू केलेला धडा असा आहे की संस्थेचे मूल्य नियम, कार्यपद्धती, उदाहरणे आणि अभिप्राय लूपमध्ये असते जे एजंट कसे कार्य करतात. या दृष्टिकोनाच्या सुरुवातीच्या आवृत्त्या, ते लक्षात घेतात, ऑर्केस्ट्रेशन हार्नेसमध्ये आधीपासूनच दृश्यमान आहेत - नियंत्रण स्तर जे अनेक मॉडेल्सचे समन्वय साधतात - जे नियमितपणे वैयक्तिक मॉडेल्सपेक्षा जास्त कामगिरी करतात जे कथितपणे स्मार्ट आहेत.
एआय डिबेटसाठी याचा अर्थ काय आहे
जर लेखक बरोबर असतील तर, एआय मधील सर्वात मोठा युक्तिवाद - एकल सुपरइंटिलिजन्स किती लवकर येईल - चुकीचा प्रश्न विचारत आहे. व्यावहारिक आव्हान संस्था, इंटरफेस आणि समन्वय फ्रेमवर्क डिझाइन करण्याकडे वळेल ज्याद्वारे मिश्र मानवी-यंत्र समाज निर्णय घेतात.
संशयवादी लक्षात घेतील की निबंध हा एक व्हिजन डॉक्युमेंट आहे, पुरावा नाही आणि त्याचे लेखक एजंट इकोसिस्टममध्ये स्पष्ट स्वारस्य असलेल्या कंपनीशी संलग्न आहेत. परंतु प्रायोगिक पाया — तर्क मॉडेल जे उत्स्फूर्तपणे अंतर्गत वादविवाद निर्माण करतात — एक मोजता येण्याजोगा शोध आहे आणि तो तात्विक युक्तिवादाला असामान्य आधार देतो.
कोणत्याही प्रकारे, निबंध जगातील अग्रगण्य AI लॅबमधून एकलतेच्या चर्चेला एक लक्षणीय आवाज जोडतो आणि हे सूचित करते की पुढील बुद्धिमत्ता स्फोट एका प्रबोधनासारखा कमी आणि समाजाचा विस्तार होत असल्यासारखा दिसतो.
---
Stay Ahead of AIGet the latest AI news, analysis, and breakthroughs — all in one place.
Read more AI news →
