گوگل اولین پاسخ هوش مصنوعی را دریافت کرده است که توسط نمونه اولیه ماهواره پروژه Suncatcher در مدار تولید شده است، نقطه عطفی که این شرکت این هفته پس از تقریباً سه هفته از راه اندازی فضاپیمایی که در اوایل ماه جاری بر روی موشک فالکون 9 اسپیس ایکس در کنار بیش از 100 ماهواره دیگر به فضا پرتاب کرد، اعلام کرد.

طبق اعلام و گزارش گوگل توسط TechCrunch، مهندسان روی زمین اولین درخواست را در این هفته به ماهواره ارسال کردند و از مدل هوش مصنوعی بارگذاری شده بر روی فضاپیما - Google DeepMind's Gemma - خواستند یک هایکو درباره حضور در فضا بنویسد. پاسخ سه خطی مدل از لینک پایین برگشت: For more context on this story, see our ongoing latest AI developments.

> سنگ مرمر آبی در زیر
> جریان داده در لطف خاموش
> نور ستاره هسته من را تغذیه می کند.

این آزمایش Suncatcher را به اولین پروژه گوگل تبدیل می کند که واحدهای پردازش تانسور، تراشه های هوش مصنوعی سفارشی این شرکت را در مدار اجرا می کند و پاسخ تولید شده را به زمین باز می گرداند. ساندار پیچای، مدیر عامل شرکت، نتیجه را به عنوان یک اثبات اولیه برای یک هدف بلندپروازانه تر برجسته کرد: مراکز داده در فضا.

نمونه اولیه با محدودیت های واقعی

به گفته TechCrunch، نمونه اولیه Suncatcher چهار TPU گوگل را حمل می کند و تا 1 کیلووات برق تولید می کند. این بودجه انرژی، محدودیت تعیین‌کننده پروژه است: ماهواره فقط می‌تواند یک TPU را در هر بار روشن کند، و فقط برای 20 دقیقه در هر گذر، قبل از اینکه باید انرژی را ذخیره کند. ارتباطات فضا به زمین لایه دیگری از دشواری را اضافه می کند، زیرا فضاپیما باید جهت انتقال خود را به درستی جهت گیری کند و در عین حال قدرت محدود خود را مدیریت کند.

این ماهواره حدود سه هفته را در مرحله راه اندازی سپری کرد که زیرسیستم های آن را قبل از اینکه تیم های زمینی اعلام کنند آماده اجرای اولین بارهای کاری هوش مصنوعی است، آزمایش کرد. علاوه بر هایکو، گوگل گفت که مدل آنبورد را با لیمرهایی با مضمون فضایی آزمایش کرده و به طور عملی تر، از فضاپیما خواسته تا شرایط مداری اطراف آن را گزارش دهد. یکی از سخنگویان شرکت به TechCrunch گفت که ماهواره به صورت اسمی کار می کند.

تشعشع: سوالی که مهم است

کمپین آزمایشی که اکنون در حال انجام است برای پاسخ به این سوال طراحی شده است که تعیین می کند آیا محاسبات هوش مصنوعی فضایی قابل دوام است یا خیر: چگونه تراشه ها در محیط تشعشعات فضایی مقاومت می کنند. تشعشع می‌تواند باعث "تغییر بیت" شود - یک مقدار ذخیره شده در حافظه کامپیوتر در حال تغییر - که می‌تواند داده‌ها را بدون فعال کردن ابزارهای نظارت معمولی خراب کند.

گوگل به طور گسترده TPU های خود را در شتاب دهنده های ذرات روی زمین آزمایش کرده است، اما این شرکت اکنون باید اثرات تشعشع واقعی را روی سخت افزار در مدار مشاهده کند. به گفته TechCrunch، آزمایش زمینی نشان داد که تأثیر تشعشع برای بارهای کاری استنتاج حداقل خواهد بود و بیشتر برای مدل‌های آموزشی مشکل‌ساز خواهد بود. هفته های آینده نشان می دهد که آیا واقعیت با شبیه سازی ها مطابقت دارد یا خیر.

راه به سوی مراکز داده مداری

اگر TPUهای موجود در فضاپیمای فعلی توانایی خود را نشان دهند، گام بعدی گوگل پرتاب دو ماهواره دیگر مجهز به تراشه های پیشرفته در سال 2027 است. این فضاپیماها برای پشتیبانی از تولید انرژی بالاتر و نشان دادن پیوندهای نوری بین ماهواره ای در نظر گرفته شده اند - قابلیتی که Suncatcher را از سایر مراکز داده فضایی متمایز می کند.

چشم انداز گوگل متکی به ناوگان ماهواره های نزدیک پرواز است که با پیوندهای نوری پرسرعت متصل شده اند تا بتوانند پردازش را در یک حجم کاری توزیع شده به اشتراک بگذارند. TechCrunch خاطرنشان می‌کند که این رویکرد تا حد زیادی در میان پروژه‌های محاسباتی فضایی منحصربه‌فرد است: انتظار می‌رود مراکز داده مداری برنامه‌ریزی‌شده اسپیس‌ایکس نیز از پیوندهای لیزری استفاده کنند، اما ماهواره‌های آن برای اشتراک‌گذاری موثر پردازش‌ها بسیار دور از هم قرار می‌گیرند، در حالی که شرکت‌هایی مانند Starcloud و Cowboy Space انتظار دارند به جای ناوگان هماهنگ، استنتاج بر روی ماهواره‌های جداگانه انجام دهند.

این پروژه همچنان یک شرط طولانی مدت است. Suncatcher بر اساس زیرساخت هایی طراحی شده است که در دهه 2030 مقرون به صرفه خواهد بود، و تجزیه و تحلیل محققین آن که در اوایل این ماه منتشر شد، تخمین زد که SpaceX باید موشک Starship خود را 1800 بار به پرواز درآورد تا به همان کاهش هزینه های یادگیری که با وسایل پرتاب قبلی خود دیده بود، برسد. جاه طلبی های مداری گوگل و اسپیس ایکس به این بستگی دارد که Starship به طور کامل و سریع قابل استفاده مجدد باشد – قابلیتی که موشک هنوز نشان نداده است.

آلفابت، شرکت مادر گوگل، سهام سرمایه گذاری قابل توجهی در اسپیس ایکس دارد و دیدگاه های محاسباتی فضایی دو شرکت را حتی در شرایطی که معماری های متفاوتی را دنبال می کنند، به هم مرتبط می کند.

اصلا چرا مراکز داده را در فضا قرار دهیم؟

منطق اقتصادی پشت محاسبات مداری، حداقل در تئوری، ساده است. ماهواره‌ای در مدار خورشیدی همزمان به نیروی خورشیدی تقریباً پیوسته، ظرفیت خنک‌کننده نامحدود در قالب خلاء فضا، و هیچ رقابتی برای برق شبکه یا زمین دسترسی دارد - سه مورد از بزرگترین هزینه‌ها و سردردهای مجاز برای مراکز داده زمینی. از آنجایی که حجم کاری هوش مصنوعی تقاضای برق را که شبکه‌ها در تلاش برای برآورده کردن آن هستند، افزایش می‌دهد، چندین شرکت شرط می‌بندند که راه‌اندازی سخت‌افزار ارزان‌تر از ساخت آن روی زمین است.

اینکه آیا این ریاضیات کار می‌کند بستگی به کاهش شدید هزینه‌های پرتاب دارد، محاسبات سخت‌شده با تشعشع که قابل اعتماد است و پیوندهای نوری بین ماهواره‌هایی که پهنای باندی را ارائه می‌دهند که بارهای کاری هوش مصنوعی مورد نیاز است. هایکوی Suncatcher هیچ یک از این سوالات را حل نمی کند، اما اولین باری است که گوگل سیلیکون هوش مصنوعی خود را در فضا اجرا می کند و پاسخ را به خانه می آورد.

این شرکت می‌گوید که کمپین آزمایشی در حال انجام، نحوه عملکرد تراشه‌ها تحت تنش حرارتی و تشعشع را بررسی می‌کند و نتایج به طراحی ماهواره‌های بعدی 2027 شکل می‌دهد. اگر آن ماموریت ها در نشان دادن قدرت بالاتر و پیوندهای بین ماهواره ای موفق شوند، مسیر از یک نمونه اولیه تولید کننده هایکو به یک صورت فلکی محاسباتی مداری کارآمد کمتر شبیه داستان های علمی تخیلی و بیشتر شبیه به یک برنامه مهندسی می شود.

---

Stay Ahead of AI

Get the latest AI news, analysis, and breakthroughs — all in one place.

Read more AI news →