مقاله ای فلسفی که نشان می دهد اکتشافات ریاضی مبتنی بر هوش مصنوعی نیازی به کاهش ارزش زندگی ریاضی انسان ندارد، پس از ظاهر شدن در وبلاگ ترنس تائو، ریاضیدان دانشگاه UCLA که به طور گسترده به عنوان یکی از بهترین ریاضیدانان زنده شناخته می شود، توجه گسترده ای را به خود جلب کرده است. "ریاضیات بدون من در عصر هوش مصنوعی" که در 2 نوامبر منتشر شد، یک پست مهمان توسط دانشمندان علوم کامپیوتر Karthik C. S.، Amit Sahai و Jie Xue است - با تائو اشاره کرد که او متن را برای انتشار با استفاده از هوش مصنوعی تبدیل کرده است. این مقاله به سرعت به هکر نیوز رسید، جایی که خوانندگان در مورد ادعای اصلی آن بحث کردند: اینکه ریاضیات قبل از تولد هر یک از ما زیبا بود و ارزش آن به این که چه کسی این اکتشافات را انجام می دهد، بستگی ندارد.
این قطعه در لحظه ای می رسد که کمک ماشینی در ریاضیات از تازگی به زیرساخت منتقل شده است. اثبات‌های رسمی تأیید شده با کمک هوش مصنوعی، حدس‌های تولید شده توسط ماشین، و سیستم‌های هوش مصنوعی که به نتایج سطح تحقیقاتی کمک می‌کنند، ریاضیدانان شاغل را مجبور کرده است که نه تنها بپرسند که ماشین‌ها چه کاری می‌توانند انجام دهند، بلکه اگر پاسخ «بیشتر آن» باشد، چه چیزی از این حرفه باقی می‌ماند. پاسخ این مقاله در میان برداشت‌های [اخبار فوری هوش مصنوعی] (https://aibuzzwire.news) در این فصل غیرمعمول است: به جای دفاع از اهمیت انسان در برابر ماشین‌ها، استدلال می‌کند که آن مسابقه را به کلی کنار بگذارد.
دو دیدگاه از ریاضیات، یک نقطه فشار
نویسندگان از قدیمی ترین شکاف در فلسفه ریاضیات شروع می کنند: آیا ریاضیدانان موضوع خود را ابداع می کنند - معرفی مفاهیم، انتخاب بدیهیات، ساختن نظریه ها - یا کشف حقایقی که مستقل از آنها وجود دارد. آنها می نویسند که دیدگاه افلاطونی روایتی طبیعی از این استقلال ارائه می دهد: "بی نهایت اعداد اول قبل از اینکه کسی این حقیقت را ثابت کند، وجود داشته است." حقیقت ریاضی نه منتظر شناخت ماست و نه اقتدار خود را از آن دریافت می کند.
آنها هشدار می دهند که کشف، انفعال نیست. دیرینه‌شناسی که در جستجوی فسیل‌ها است، باید تصمیم بگیرد که کجا حفاری کند، تکنیک‌ها را توسعه دهد و اهمیت بقایای ناقص را تشخیص دهد. به همین ترتیب، یک کشف ریاضی ممکن است مستلزم اختراع یک زبان و چارچوب کامل باشد که از طریق آن ساختاری که قبلاً نامرئی بود قابل مشاهده باشد. حقایق بر ما مقدم است. مسیرهای رسیدن به آنها تا آخر انسانی است.
از این مبنا، مقاله نقطه فشار خود را می سازد: یک اشتقاق صحیح با درک اهمیت آن یکسان نیست. یک سیستم بدیهی به طور نامحدود بسیاری از کسرها را مجاز می‌کند، اما توانایی تولید آنها جهت‌گیری‌های ارزشمندی را ارائه نمی‌کند. نویسندگان می نویسند: "گزاره های ریاضی ممکن است به طور رسمی بدون روشنگری صحیح باشند." ما می‌توانیم تعاریف بی‌شماری را معرفی کنیم و گزاره‌های بی‌شماری را در مورد آنها اثبات کنیم. چه چیزی یک تعریف را روشن‌کننده می‌کند؟ این دقیقاً سؤالی است که هر زمان که یک سیستم هوش مصنوعی یک مخزن رسمی را با نتایج معتبر اما بدون انگیزه پر می کند، مطرح می شود.
تله تعریف ارزش توسط ماشین
تندترین استدلال این مقاله با هدف حرکتی رایج در گفتمان فعلی هوش مصنوعی است: محافظت از ارزش انسانی با عقب نشینی به سمت آنچه که ماشین ها هنوز نمی توانند انجام دهند. نویسندگان استدلال می‌کنند: «پاسخ نمی‌تواند به سادگی پناه بردن به توانایی‌های مشخص انسانی مانند خلاقیت، شهود یا ذوق باشد». "اگر ما برای این توانایی ها در درجه اول به این دلیل ارزش قائل شویم که به ما برتری نسبت به ماشین ها می دهند، در همان تصور از ارزش فکری گرفتار می شویم. چرا ارزش دنبال کردن ما باید به این بستگی داشته باشد که در آن بهتر از شخص یا چیز دیگری باشیم؟"
آنها این نقد را به ساختار انگیزشی خود زندگی دانشگاهی تعمیم می دهند. نویسندگان اذعان می‌کنند که انتشارات، نقل‌قول‌ها و جوایز شاخص‌های مفیدی هستند، اما زمانی که ارزش کار را مشخص می‌کنند آسیب‌شناسی می‌شوند. با این روش، ریاضیدانان به مجموعه‌ای از توانایی‌های مولد تبدیل می‌شوند و ریاضیات به خروجی آنها تبدیل می‌شوند - چارچوبی که در آن ماشینی که بیش از یک انسان تولید می‌کند، به سادگی برنده می‌شود. این مقاله جایگزینی را پیشنهاد می‌کند که در عنوان خود نام می‌برد: ریاضیات بدون نفس، تمرینی که در آن ارزش از تماس با حقیقت سرچشمه می‌گیرد تا از اولویت در تولید آن.
بر اساس این دیدگاه، اکتشافات ساخته شده توسط هوش مصنوعی نه فرصتی برای اندوه و نه برای اضطراب وضعیت است. نویسندگان می نویسند: «حقیقتی قابل دسترسی شده است؛ از ارزش آن با غیبت نویسندگی ما کاسته نمی شود». آنها حتی این مقاله را به‌عنوان یک معاهده صلح بین دو اردوگاه ارائه می‌کنند که اکنون بسیاری از دپارتمان‌های ریاضی را تقسیم می‌کند - آنهایی که علاقه‌مند به ابزارهای هوش مصنوعی هستند و آنهایی که اصولاً خودداری می‌کنند - با این پیشنهاد که هر دو می‌توانند تعهد اساسی به خود ریاضیات را منعکس کنند.
یک آزمایش فکری رامانوجان برای پایان
این مقاله با یک آزمایش فکری برگرفته از تاریخ ریاضی پایان می یابد. گزارش شده است که رامانوجان گفته است: "یک معادله برای من معنایی ندارد مگر اینکه اندیشه ای از خدا را بیان کند" - خطی که نویسندگان از زندگینامه رابرت کانیگل در سال 1991 "مردی که بی نهایت را می شناخت" (منتشر شده در سال 1991، در پست خود از نسخه 1992 ذکر شده است) استناد می کنند. اگر او امروز زنده بود و شاهد پیشرفت‌های هوش مصنوعی در ریاضیات بود، آیا از معنای آنها برای هدفش به عنوان یک ریاضیدان ناراحت می‌شد؟
نویسندگان در مورد جایگاه خود صادق هستند. آنها اذعان می کنند: «ما، نویسندگان این مقاله، هنوز تا رسیدن به چنین بی خودی فاصله داریم. و آنها مخالفت آشکار را پیش بینی می کنند - که همه اینها به نظر می رسد مانند درخواست از ریاضیدانان برای تبدیل شدن به مقدسات. آنها می نویسند: «تا آنجا که از ما می خواهد در فضیلت رشد کنیم و از وابستگی خود به اهمیت خود چشم پوشی کنیم، این تصور دور از حقیقت نیست.
اینکه آیا این استدلال ریاضیدانان شاغل را متقاعد می‌کند یا نه، یک سوال جداگانه است - موضوعات نظرات در این مقاله، تعداد زیادی از شکاکان را نشان می‌دهد که فکر می‌کنند اقتصاد حرفه‌های آکادمیک، فلسفه را لوکس می‌کند. اما به‌عنوان سند لحظه، چیزی واقعی را به تصویر می‌کشد: نزدیک‌ترین زمینه‌ها به پیشرفت هوش مصنوعی، آنهایی هستند که بیش از همه مجبور هستند دلیل اهمیت کارشان را بیان کنند، و یکی از پربیننده‌ترین صداهای ریاضی اکنون پلتفرم خود را به پاسخی اختصاص داده است که حتی یک بار هم به معیارها، بهره‌وری یا رقابت ملی اشاره نمی‌کند.
---
از هوش مصنوعی جلوتر بمانیدآخرین اخبار، تحلیل ها و پیشرفت های هوش مصنوعی را دریافت کنید - همه در یک مکان.
بیشتر بخوانید اخبار هوش مصنوعی →
