Matematyk zatrudniony przez Anthropic twierdzi, że rozwiązał najsłynniejszy otwarty problem w matematyce – z Claudem w roli drugiego pilota. W krótkiej notatce zamieszczonej w tym tygodniu na jego osobistej stronie internetowej Levent Alpöge stwierdza, że wierzy, że pracując z modelem sztucznej inteligencji „odkrył dowód hipotezy Riemanna” i że ta sama metoda rozciąga się na uogólnioną hipotezę Riemanna, przy czym oczekuje się, że rozszerzona hipoteza Riemanna pojawi się „z dłuższym czasem”. Twierdzenie, opublikowane w formacie PDF i omówione w ponad tysiącu komentarzy w serwisie Hacker News, pojawia się w jednym z najważniejszych tygodni w historii Anthropic i oznacza oszałamiającą eskalację rywalizacji między pionierskimi laboratoriami w celu wykazania odkrycia naukowego opartego na sztucznej inteligencji. Aby stale informować o najnowszych wiadomościach o sztucznej inteligencji, AI Buzz Wire śledzi postęp prac weryfikacyjnych.
Co zawiera notatka — i co faktycznie opublikowano
Hipoteza Riemanna, zaproponowana w 1859 r., dotyczy rozkładu liczb pierwszych, za którą Instytut Matematyki Claya wyznaczył nagrodę w wysokości miliona dolarów. Dowód utrwaliłby niezliczone wyniki teorii liczb, które matematycy od dawna ustalali tylko warunkowo, „jeśli hipoteza Riemanna jest prawdziwa”.
Notatka Alpöge jest niezwykle bezpośrednia w odniesieniu do własnego stanu epistemicznego. Pisze, że kłótnia jest „w tej chwili niewiarygodnie długa” i zamiast opublikować to, co nazywa „ogromną, nieczytelną parodią” niechlujstwa, zdecydował się „przedstawić tylko Lean” – odniesienie do asystenta Lean Proof. Formalizacja, która według niego jest już zakończona, jest rozpowszechniana w postaci czternastoczęściowego archiwum, do którego link znajduje się bezpośrednio w pierwszym przypisie notatki. Ten wybór ma znaczenie: ukończoną formalizację Lean można mechanicznie sprawdzić za pomocą komputera, co przekształca pytanie z „czy eksperci wierzą w to machanie rękami?” na „czy asystent akceptuje ten termin?” — znacznie węższy cel weryfikacji.
Matematyczny rdzeń argumentu, jak naszkicowano w notatce, wywodzi się z klasycznej metody Stepanowa rozwiązywania hipotezy Riemanna na polach funkcyjnych. Trudność, wyjaśnia Alpöge, polega na tym, że wielość – kluczowa dla podejścia Stiepanowa – jest trudna do odtworzenia na liczbach całkowitych, „co odpowiada czemuś w rodzaju różniczkowania liczb całkowitych”. Jego obejście opiera się na koncepcjach analizy Fouriera i łańcuchach podnośników theta; w jednym szczególe, który podkreśla, Claude zasugerował długość łańcucha proporcjonalną do X dla sumy długości X von Mangoldta, wybór, który opisuje jako taki, który sprawi, że „inni matematycy spadną z krzeseł”.
„Claude latał, tańczył i błyszczał”
Notatka jest również niezwykła ze względu na sposób, w jaki opisuje współpracę. Alpöge pisze, że już od czasów studenckich planował trwający od kilkudziesięciu lat atak na ten problem, celowo opanowując każde narzędzie, które mogło okazać się przydatne. W ostatnich miesiącach on i Claude pracowali nad szerokim zakresem matematycznym, ale według niego model pozostawił go w tyle w decydującym momencie: „tym razem Claude znacznie mnie wyprzedził blisko mety. Nie, Claude latał, tańczył i błyszczał w pobliżu mety”.
Opisuje doprowadzenie prac do sytuacji analogicznej do scenerii zabawki, która łączyła w sobie dwa pomysły – jeden już, jego zdaniem, „nowy i szokujący” – po czym „Claude zaczął budzić we mnie zachwyt”. Ton ten wzbudził w Internecie zarówno podziw, jak i sceptycyzm, przy czym niektórzy komentatorzy wzdrygali się na widok antropomorfizacji, a inni zauważyli, że biorąc pod uwagę pozycję Alpöge, twierdzenia tego nie można po prostu odrzucić.
Rywalizacja między laboratoriami, żartobliwie potwierdzona
Notatka wpisuje się w szybko zaostrzający się wyścig między laboratoriami sztucznej inteligencji o rozwiązania wspomagane maszynowo w matematyce klasy milenijnej. W październiku magazyn Quanta poinformował, że teoretycy liczb zweryfikowali wygenerowany przez sztuczną inteligencję dowód hipotezy quasi-Riemanna – słabszej wersji problemu – opracowany przez OpenAI, nazywając go najważniejszym jak dotąd osiągnięciem sztucznej inteligencji w matematyce. Odrębne twierdzenie OpenAI dotyczące Naviera-Stokesa stało się jego własną kontrowersją, która pojawiła się w czymś, co uczestnicy określili jako pośpieszną publikację po tym, jak rozeszły się pogłoski, że matematyk powiązany z Anthropic uzyskał obiecujące wyniki w rozwiązaniu problemu Nagrody Milenijnej. Według doniesień Alpöge był jednym z dwóch matematyków pracujących wówczas nad Navierem – Stokesem.
Jego nowa notatka stanowi swego rodzaju gałąź oliwną: chwali „dobry gust ludzi w OpenAI zajmujących się różnymi wynikami matematycznymi”, powołując się na ich wcześniejszą pracę nad hipotezą Ehrharta i podejście do równania Monge’a – Ampère’a, a także stwierdza, że „od razu zrozumiał, że Navier – Stokes upadnie”. Dziękuje także niezwykłej liście matematyków i inżynierów – w tym Manjulowi Bhargavie, Peterowi Sarnakowi, Maksymowi Radziwiłłowi i Jaschy Sohl-Dicksteinowi – wraz z kolegami z firmy Anthropic.
Problem z synchronizacją
Alpöge szczerze wypowiada się na temat optyki. Przełom, pisze, nastąpił „późnym niedzielnym wieczorem”, po czym wysłał wiadomość do dyrektora generalnego Anthropic, Dario Amodei: „Hipotetycznie, gdybym miał…”. - aby dowiedzieć się, jak mógłby ogłosić. Kilka dni wcześniej firma Anthropic weszła na giełdę ze swoim rekordowym notowaniem na giełdzie Nasdaq, a pojawienie się notatki w tygodniu IPO podsyciło spekulacje, że ogłoszenie zostało zaplanowane w taki sposób, aby wykorzystać uwagę inwestorów.
Alpöge uprzedza oskarżenie: „Istnieje oczywisty cyniczny pogląd dotyczący czasu, ale jest on fałszywy”. Pisze, że „po prostu nie mógł żyć” z dłuższym czekaniem i że kierownictwo Anthropic oraz matematycy, z którymi się konsultował, podzielili jego pogląd na temat dalszego postępowania. Niezależnie od tego, czy czytelnicy akceptują to wyjaśnienie, czy nie, tekst notatki potwierdza, że ogłoszenie zostało skoordynowane z kierownictwem firmy.
Weryfikacja: miesiące pracy, prawdopodobnie minuty obliczeń
Decydujące pytanie jest teraz niezwykle konkretne. Ponieważ formalizacja jest kompletna i rozproszona, pierwsze zadanie społeczności matematycznej jest wąskie: sprawdź, czy formalizowane stwierdzenie rzeczywiście jest Hipotezą Riemanna, a następnie pozwól jądru Leana sprawdzić dowód. Niezależni eksperci – w tym teoretycy liczb, którzy w zeszłym miesiącu potwierdzili wynik quasi-Riemanna – są dobrze przygotowani, aby zrobić to szybko. Jeśli jądro zaakceptuje, pozostała debata przejdzie od poprawności do zrozumienia: co oznacza argument, dlaczego działa i jak daleko sięga metoda, co sam Alpöge nazywa prawdziwą pracą przed sobą, próbując „przekazać zrozumienie” argumentu i jego „pewnych uproszczeń”.
Jeśli tak się stanie, konsekwencje wykraczają daleko poza teorię liczb. Zweryfikowany dowód na problem milenijny przypisany modelowi sztucznej inteligencji byłby najsilniejszym jak dotąd dowodem na to, że modele pionierskie mogą stworzyć naprawdę nową matematykę na najwyższym poziomie — po roku, w którym wyniki uzyskane przez Claude'a poprawiły granice funkcji zeta, systemy sztucznej inteligencji wygenerowały setki nowatorskich wyników matematycznych, a laboratoria zaczęły otwarcie ścigać się między sobą w odkryciach wspomaganych maszynowo. Jeśli to się nie powiedzie, odcinek nadal dokumentuje coś nowego: matematyka o poważnej pozycji, który stawia swoją reputację na współpracę człowieka z sztuczną inteligencją i udostępnia maszynerię światu do sprawdzenia.
Alpöge kończy swoją notatkę na temat, który w tym roku zdefiniował naukę wspomaganą przez sztuczną inteligencję: „Mam nadzieję, że mając doświadczenie widzenia całego piękna teorii liczb w jednym miejscu, będę jednym z pierwszych”. Weryfikacja, choć raz, będzie szybka. Zrozumienie zajmie więcej czasu.
---
Wyprzedź sztuczną inteligencjęOtrzymuj najnowsze wiadomości, analizy i przełomowe informacje dotyczące sztucznej inteligencji — wszystko w jednym miejscu.
Przeczytaj więcej aktualności o sztucznej inteligencji →