Google heeft de eerste reactie op kunstmatige intelligentie ontvangen die in een baan om de aarde is gegenereerd door zijn Prototype-satelliet Project Suncatcher, een mijlpaal die het bedrijf deze week heeft aangekondigd na ongeveer drie weken inbedrijfstelling van het ruimtevaartuig dat het eerder deze maand lanceerde op een SpaceX Falcon 9-raket naast meer dan 100 andere satellieten.

Volgens de aankondiging en rapportage van Google door TechCrunch stuurden ingenieurs op de grond deze week de eerste prompt naar de satelliet, met het verzoek aan het AI-model dat op het ruimtevaartuig was geladen – Gemma van Google DeepMind – om een ​​haiku te schrijven over het zijn in de ruimte. Het drieregelige antwoord van het model kwam terug via de downlink: Voor meer context over dit verhaal, zie ons meer AI-verhalen.

> Blauw marmer hieronder
> Datastromen in stille gratie
> Sterrenlicht voedt mijn kern.

Door het experiment is Suncatcher het eerste Google-project dat tensorverwerkingseenheden, de op maat gemaakte AI-chips van het bedrijf, in een baan om de aarde laat draaien en een gegenereerde reactie naar de aarde terugstuurt. CEO Sundar Pichai benadrukte het resultaat als een vroeg proof of concept voor een veel ambitieuzer doel: datacenters in de ruimte.

Een prototype met echte beperkingen

Het Suncatcher-prototype bevat vier Google TPU's en genereert volgens TechCrunch tot 1 kilowatt elektriciteit. Dat energiebudget is de bepalende beperking van het project: de satelliet kan slechts één TPU tegelijk inschakelen, en slechts ongeveer 20 minuten per keer, voordat hij energie moet besparen. Ruimte-naar-grond-communicatie voegt nog een extra moeilijkheidsgraad toe, omdat het ruimtevaartuig zichzelf correct moet oriënteren om te kunnen zenden, terwijl het zijn beperkte kracht moet beheren.

De satelliet bracht ongeveer drie weken door in een inbedrijfstellingsfase waarin zijn subsystemen werden getest voordat grondteams verklaarden dat hij klaar was om zijn eerste AI-workloads uit te voeren. Naast de haiku zei Google dat het het boordmodel had getest met limericks met een ruimtethema en, meer praktisch, het ruimtevaartuig had gevraagd om verslag uit te brengen over de orbitale omstandigheden eromheen. Een woordvoerder van het bedrijf vertelde TechCrunch dat de satelliet nominaal werkte.

Straling: de vraag die er toe doet

De testcampagne die nu aan de gang is, is bedoeld om de vraag te beantwoorden die zal bepalen of op de ruimte gebaseerde AI-computers levensvatbaar zijn: hoe de chips zich houden in de ruimtestralingsomgeving. Straling kan ‘bitflips’ veroorzaken – een opgeslagen waarde in het computergeheugen die van status verandert – waardoor gegevens kunnen worden beschadigd zonder dat de typische monitoringtools worden geactiveerd.

Google heeft zijn TPU's uitgebreid getest in deeltjesversnellers op aarde, maar het bedrijf moet nu echte stralingseffecten op hardware in een baan om de aarde waarnemen. Volgens TechCrunch suggereerden grondtesten dat de impact van straling minimaal zou zijn voor de werkbelasting van gevolgtrekkingen en een groter probleem zou zijn voor trainingsmodellen. De komende weken zal blijken of de werkelijkheid overeenkomt met de simulaties.

De weg naar orbitale datacenters

Als de TPU's aan boord van het huidige ruimtevaartuig capabel blijken te zijn, is de volgende stap van Google om in 2027 nog twee satellieten te lanceren die zijn uitgerust met geavanceerde chips. Deze ruimtevaartuigen zijn bedoeld om een hogere energieopwekking te ondersteunen en optische verbindingen tussen satellieten te demonstreren - een mogelijkheid die Suncatcher onderscheidt van andere ondernemingen in ruimtedatacentra.

De visie van Google is gebaseerd op vloten van dichtbij vliegende satellieten die met elkaar zijn verbonden door snelle optische verbindingen, zodat ze de verwerking kunnen delen over een gedistribueerde werklast. TechCrunch merkt op dat deze aanpak grotendeels uniek is onder ruimtecomputerprojecten: de geplande orbitale datacentra van SpaceX zullen naar verwachting ook laserverbindingen gebruiken, maar de satellieten zouden te ver uit elkaar cirkelen om de verwerking effectief te delen, terwijl bedrijven als Starcloud en Cowboy Space verwachten gevolgtrekkingen te kunnen maken op individuele satellieten in plaats van op gecoördineerde vloten.

Het project blijft een langetermijnproject. Suncatcher is ontworpen rond infrastructuur die in de jaren 2030 zuinig zou zijn, en de collegiaal getoetste analyse van de onderzoekers, die eerder deze maand werd gepubliceerd, schatte dat SpaceX zijn Starship-raket 1.800 keer zou moeten laten vliegen om dezelfde leergedreven kostenbesparingen te bereiken die het zag met zijn eerdere lanceervoertuigen. De orbitale ambities van zowel Google als SpaceX zijn afhankelijk van het feit dat Starship volledig en snel herbruikbaar wordt – een mogelijkheid die de raket nog niet heeft aangetoond.

Alphabet, het moederbedrijf van Google, heeft een aanzienlijk investeringsbelang in SpaceX, waardoor de visies op ruimtevaartcomputers van de twee bedrijven met elkaar worden verbonden, ook al streven ze verschillende architecturen na.

Waarom überhaupt datacenters in de ruimte plaatsen?

De economische logica achter orbital compute is eenvoudig, althans in theorie. Een satelliet in een zonsynchrone baan heeft toegang tot vrijwel continue zonne-energie, onbeperkte koelcapaciteit in de vorm van het vacuüm van de ruimte, en geen concurrentie om elektriciteit of land – drie van de grootste kostenposten en problemen waarmee terrestrische datacenters te kampen hebben. Terwijl de AI-workloads de vraag naar energie stimuleren, waaraan netwerken maar moeilijk kunnen voldoen, gokken verschillende bedrijven erop dat het lanceren van hardware goedkoper wordt dan het bouwen ervan op aarde.

Of die wiskunde werkt, hangt af van de dramatische daling van de lanceringskosten, van de door straling geharde computers die betrouwbaar blijken te zijn, en van optische verbindingen tussen satellieten die de bandbreedte leveren die gedistribueerde AI-workloads nodig hebben. De haiku van Suncatcher beantwoordt geen van deze vragen, maar het is de eerste keer dat Google zijn eigen AI-silicium in de ruimte laat draaien en het antwoord naar huis brengt.

Het bedrijf zegt dat de lopende testcampagne zal onderzoeken hoe de chips presteren onder thermische stress en straling, waarbij de resultaten het ontwerp van de vervolgsatellieten voor 2027 zullen bepalen. Als deze missies erin slagen hogere macht en intersatellietverbindingen aan te tonen, begint het pad van een enkel haiku-genererend prototype naar een functionerende orbitale computerconstellatie minder op sciencefiction te lijken en meer op een technisch schema.

---

Blijf Voorop met AI

Het laatste AI-nieuws, analyses en doorbraken — allemaal op één plek.

Lees meer AI-nieuws →