Enkele van de grootste namen in de technologiesector hebben het afgelopen jaar tot wel 300 miljard dollar aan garanties afgegeven die gekoppeld zijn aan AI-datacenters en chips, waardoor het grootste deel van die schulden buiten hun eigen balansen blijft, zo blijkt uit een zaterdag gepubliceerd onderzoek van de Financial Times.
Het rapport beschrijft een financieringspatroon dat een bepalend kenmerk is geworden van de hausse op de AI-infrastructuur: in plaats van de enorme bedragen die nodig zijn voor datacenters en versnelde computerhardware direct te lenen, gaan technologiebedrijven steeds vaker schulden van afzonderlijke financieringsinstrumenten tegenhouden. Het moederbedrijf belooft kredietverstrekkers gezond te maken – vaak door een minimale toekomstige waarde te garanderen voor de betrokken chips of faciliteiten – terwijl de leningen zelf in de boeken van de voertuigen staan, en niet die van de technologiegigant.
Hoe de garantiestructuur werkt
De mechanica is eenvoudig, ook al is de schaal dat niet. Een datacenterproject of een AI-cloudstartup haalt schulden op via een speciaal daartoe bestemd voertuig. Het voertuig leent tegen de restwaarde van de activa: GPU's, servers, gebouwen. Een groot technologiebedrijf geeft vervolgens een garantie af dat die bezittingen een bepaalde waarde behouden, of dat de schuld wordt afgelost.
Het effect is, zoals de FT meldt, dat kredietverstrekkers zich gedeeltelijk gedragen alsof ze geld lenen aan de garant – een Meta, een Nvidia, een Broadcom – in plaats van aan een jonge AI-startup of een single-purpose datacenterbedrijf. Dat verlaagt de financieringskosten dramatisch en maakt kapitaal vrij in een tempo waartoe de AI-sector anders geen toegang zou hebben.
Het betekent ook dat de blootstelling nauwelijks op de balans van de garant wordt geregistreerd. De bedrijven rapporteren de garantieverplichtingen in de voetnoten van hun dossiers, terwijl de daarmee samenhangende schulden nergens worden geconsolideerd.
De snel veranderende garantievoetafdruk van Alphabet
De rapportage van de FT bevat een opvallend datapunt over Alphabet. De garanties van het bedrijf gekoppeld aan datacenterleases zijn naar verluidt in ongeveer zes maanden gestegen van 16,9 miljard dollar naar 43,8 miljard dollar, waarbij volgens het onderzoek minder dan 2% van de bijbehorende verplichtingen op de balans is geboekt.
Meta's enorme Hyperion-datacenterproject in Louisiana, een ontwikkeling ter waarde van grofweg $50 miljard, is ook gefinancierd via een structuur die de schulden uit de boeken van Meta houdt, volgens de rapportage van de FT over de deal.
Alles bij elkaar genomen berekent de FT dat de garanties die zijn afgegeven door Meta, Nvidia, Broadcom en andere technologiebedrijven het afgelopen jaar in totaal maar liefst 300 miljard dollar bedragen – een cijfer dat past binnen een veel groter universum van verplichtingen op het gebied van de AI-infrastructuur die volgens sectorbrede schattingen nu bijna 3 biljoen dollar bedragen.
Wie is eigenlijk de eigenaar van het risico?
De regelingen zijn niet verborgen voor de mensen wier taak het is om kredietrisico's in te schatten. Volgens de FT nemen kredietbeoordelaars de garanties expliciet mee in hun modellering van de betrokken bedrijven. De openbaarmaking bestaat; het is simpelweg veel minder zichtbaar dan balansschulden, en het concentreert het daarmee samenhangende risico in één enkel scenario: een scherpe daling van de waarde van gebruikte AI-chips en datacentercapaciteit.
Dat scenario is niet hypothetisch. De hele structuur is afhankelijk van het feit dat GPU's hun waarde behouden gedurende opeenvolgende hardwaregeneraties. Als de waarde van de doorverkoop van chips instort – omdat de vraag tegenvalt, of nieuwere hardware de bestaande vloot veroudert – zouden de garanties van voetnoten worden omgezet in echte contante verplichtingen, mogelijk allemaal tegelijk.
De berichtgeving heeft al tot discussie geleid onder analisten en beleggers. Een Hacker News-discussie over het FT-artikel leverde honderden commentaren op, waarbij lezers ruzie maakten over de vraag of de structuur een verstandige kapitaalrecycling is of een systeemrisico dat doet denken aan eerdere tijdperken van buitenbalansfinanciering. Verdedigers merken op dat garanties een standaardinstrument voor projectfinanciering zijn en dat ratingbureaus het volledige plaatje zien. Critici werpen tegen dat de AI-uitbreiding nu zo groot is en zo met elkaar verbonden dat een daling van de chipwaarden zich snel zou verspreiden via voertuigen die gedeeltelijk zijn ontworpen om dat risico binnen de perken te houden.
Een patroon dat blijft groeien
Het FT-onderzoek komt terecht in een gestage stroom van door garanties ondersteunde AI-financieringsnieuws. Nvidia zelf heeft naar verluidt een datacentergarantie die verband houdt met zijn OpenAI-overeenkomst teruggeschroefd tot minder dan 120 miljard dollar, nadat een eerdere versie van de toezegging was opgeschroefd tot 250 miljard dollar, zoals AI Buzz Wire eerder heeft gedekt. Elke nieuwe megadeal (chipleveringsverplichtingen, datacenterjoint ventures, neocloud-capaciteitscontracten) voegt een nieuwe laag van voorwaardelijke blootstelling toe die buiten de traditionele schuldentotalen valt waar beleggers naar kijken.
Voorlopig blijven de kapitaalmarkten ondersteunend: de garantiestructuren verlagen de financieringskosten en zorgen ervoor dat de uitbouw in recordtempo voortgaat. De vraag die de FT opwerpt is wat er met die wiskunde gebeurt als de AI-vraag wankelt. Tot 300 miljard dollar aan garanties suggereert dat het antwoord niet langer beperkt blijft tot de voetnoten.
Blijf AI een stap voor
Het geld achter de AI-boom volgen? Lees meer AI-nieuws op AI Buzz Wire — de business van AI, dagelijks besproken.
---
Blijf Voorop met AIHet laatste AI-nieuws, analyses en doorbraken — allemaal op één plek.
Lees meer AI-nieuws →
